اوقات شرعی 
 
  نظام پیشنهادهای قدیمی و اولیه

نظام پیشنهادها برای نخستین بار به صورت بنیانی و استراتژیک در سال 1721 در کشور ژاپن و در زمان حکومت شوگان هشتم اجرا شد. به دستور حاکم ژاپن «یوشیموری توکاوا » یک جعبه کوچک در شهر قرار داده شد تا مردم نظراتشان را در این جعبه قرار دهند تا به این ترتیب دیدگاه ها و نظرات مردم نسبت به خط مشی های حکومت مشخص گردد.
پس از ژاپنی ها، سوئدی ها در سال 1742 ، با تشکیل کمیته های سلطنتی به گونه ای قوی و محکم به این امر پرداختند و بدین ترتیب نظرات مردم در تصمیم گیری های دولتی مشارکت داده شد.
پس از آن ایتالیائی ها نیز به این سیستم روی آوردند و به دستور "دوگ نس "ازطریق نصب منشوری در قصر پادشاهی، مزایای پیشنهادهای مردم را به دیواره های قصر آویختند.
در سال 1770 در کشور انگلیس نظام پیشنهادها برای اولین بار در ناوگان دریایی این کشور به کار گرفته شد. در سال 1867 در کشور آلمان این سیستم در شرکت فولادسازی کروپ به کار گرفته شد و به کارکنان بابت پیشنهاداتشان مبلغ مختصری به عنوان پاداش نقدی تعلق می گرفت.

در سال 1880 ویلیام دنی مالک شرکت کشتی سازی، به کارکنان خود دستور داد تا پیشنهادهای خود را در زمینه کاهش  هزینه های تولید به وی ارائه دهند. در ابتدا کارکنان به صورت انفعالی با این سیستم برخورد کردند، اما پس از آنکه در ازای هر پیشنهاد، مدیریت مبلغی پاداش را اختصاص داد، میزان خلاقیت در پیشنهاد کارکنان افزایش یافت. نظام پیشنهادهای شرکت (دنی) به سرعت به عنوان یک نظام موفق در سطح اروپا و به ویژه انگلیس کپی برداری و اجراء گردید.

در آمریکا در سال 1894 نظام پیشنهادها برای نخستین بار در شرکت مالی و پولی این کشور به اجرا درآمد و تا دهه 1940 شرکت های اندکی با این سیستم آشنا بودند و آن را به کار می بستند. اما پس از گذشت دهه 1940 آرام آرام تعداد شرکت ها و پیشنهادهای دریافتی از سوی کارکنان رو به فزونی گذاشت، به طوریکه در جنگ جهانی دوم، به دلیل وضعیت بحرانی جنگ و نیاز به اختراع و اکتشاف و ابداع جدید، پیشنهادهای کارکنان به یکباره تا دو برابر افزایش یافت.